..

Karanlığın beni kasvetine hapsettiği gecelerden biri yine. Ne kadar güzel hayallerle uykuya dalmak istesem de, zifiri karanlık beni kötüye çekiyor. Üzdüğüm, üzüldüğüm her anım canlanıyor gözümde. Bu saatler tam olarak ‘keşke’ deme saatleri. Vicdan azabının içini kemirdiği saatler bu saatler. Gözler açık, bakışlar karanlıkta kaybolmuş bir şekilde. Derin nefesler alınıyor, içten gelen bir sürü of.. Gün içerisinde mutlu olduğum, ufacık gülümsediğim her anın acısını çıkarıyor sanki gece benden. ‘Ne haddine senin mutlu olmak, gülmek’ der gibi.. Etraf o kadar sessiz ki, kendi içimde kopan fırtınaları kolaylıkla duyabiliyorum. İç sesimin söylediği her şey kulağımda yankılanıyor sanki.

Neden gece bizi hep dönüşü olmayan yollara sürüklüyor ki? Çoğu insanda olduğu gibi ben de en yanlış kararlarımı gece veriyorum. Düşünmeden, aklıma estiği gibi davranıyorum geceleri. Belki de bu yüzden güneşin batışıyla birlikte kendimi daha özgür hissediyorum, kendime olan güvenim artıyor birden. Kime ne söylemem gerekiyorsa söylüyorum, asla dilemem dediğim özürleri diliyorum, asla affetmem dediğim insanları affediveriyorum.. İyi mi oluyor kötü mü oluyor hâlâ bir fikrim yok. Sanırım bunu yaptığım şeye gelen karşılık belirliyor. İstediğim gibi ilerlerse her şey mutluluktan gözüm hiçbir şeyi görmüyor, ama tersliklerle dolu bir dönüş oldu mu ne siz sorun ne de ben söyleyeyim. Ki çoğu zaman beklediğimin tam tersi karşılıklar alıyorum, ‘aptal kafam keşke yapmasaydım’ diyip duruyorum günlerce kendime. Aslına bakarsanız ‘keşke yapmasaydım’ pişmanlığını ‘keşke yapsaydım’ pişmanlığına tercih ediyorum. Çünkü ‘Yapsaydım ne olurdu?’ belirsizliğini ortadan kaldırmış oluyor bu durum.

Saatler ilerledikçe göz kapaklarım daha da ağırlaşıyor. Gözlerim uykuya dalmayı kabullenmişken ben zorluyorum bu sefer de uyanık kalabilmek için onları. Çünkü kafam çok karışık, düşünceler bir düğüm halinde.. Çözmeden olmaz diyorum, çözmeden uyumamalıyım. Sanki çözüm istediğim zaman bulabileceğim bir şeymiş gibi. Boşu boşuna zorluyorum saatlerce kendimi. Düşünüyorum, düşünüyorum ve düşündükçe daha da giriyor her şey birbirine. Her gece olduğu gibi bu gece de sonuçsuz kalıyor çözüm odaklı girişimlerim. İçim büzüşmüş, kalbimin ağrısıyla.. Eninde sonunda her şey açıklığa kavuşacak ama değil mi? Yoksa ben mi kandırıyorum kendimi böyle düşünerek? Bilmiyorum. Açıkçası korkuyorum, kaybolmaktan korkuyorum. Düşüncelerimde kaybolmaktan.. Eğer kaybolursam bulunamayacakmışım gibi geliyor, kaybolduğum yerde yalnız başıma ölecekmişim gibi. O yüzden yürümem gereken çoğu yoldan bu korkuyla geri dönüyorum. Etrafımın kalabalıklığını koruyabilmek için kendi içimde yalnızlaşıyorum. Ve bu yalnızlık sonunda bende bağımlılık yapıyor. O kadar çok istiyorum ki içimde de sevdiğim insanlar barındırmayı.. Ama insan bi kere yalnızlığı hissetti mi vazgeçemiyor ondan. Bir kere başladı mı kendi kendisiyle konuşmaya bir daha karşısındakine tek kelime edemiyor. İstemese de alışıyor işte, her şeye olduğu gibi buna da.

Bu gece de belirsiz düşüncelerle dalıyorum uykuya. Gözlerim daha çok dayanamıyor, kapanıveriyorlar istemsiz ben düşüncelerle cebelleşirken. Bu gece de yarım kalmış cümleler bırakıyorum ardımda. Bundan sonraki gecelerimde tamamlayabilmek umuduyla..