...

Ölüm ne garip şey.. Karşı koyma ihtimalimizin sıfır olduğu, senden alanı ne yapsan sana asla geri vermeyecek olan, seni yaptığın şeylerin pişmanlıklarıyla yüzleştiren, ardından ‘keşke’ kelimesini en çok kullandığımız şey..

Acısı dinmeyen bir yangın, nefes almanı zorlaştıran bir düğüm gibi.. Ayrılık kelimesinin anlamını tam olarak yüzüne vuruyor. İstesen de istemesen de kabulleniyorsun ve kabullendikçe canını daha çok yakıyor. Ruhsal olarak kaybetmesen de fiziksel olarak bir insanı kaybetmek çok zor. Dokunamıyorsun, göremiyorsun, hissedemiyorsun ve en önemlisi duyamıyorsun. Sesini bir daha hiç duyamıyorsun. Tamamen hayaliyle yaşıyorsun, gözlerini kapattığında hayal edebiliyorsun sadece.

Bir insanın kendini yaşarken öldürmesini tam da bu yüzden doğru bulamıyorum. Ufak alınganlıklara, küçük şeylerde sırtların dönülüp gidilmesine katlanamıyorum. Ölüm bir gün hepimizi ayıracak zaten. Üstelik ne zaman olacağı hiç belli değil. Sımsıkı tutunalım birbirimize, eller mecbur kalmadıkça kopmasın. Gözler hep görsün, ten hep hissetsin sevdiklerimizi. Sonsuz bir ayrılık var önümüzde, doyalım birbirimize. O gerçek ve acı olan ayrılığı tatmadan bilelim değerleri. Üzülmeyelim, en önemlisi de üzmeyelim. Kalpler kırılmadan koyalım son noktayı. Hatırladıklarımız hep güzel anlar olsun, ardımız hep aydınlık hatıralarla dolsun. Adımızın geçtiği her yerde yüzler gülümsesin. Yokken de sevilelim, en az var olduğumuz zaman kadar sevilelim..